Merve Yıldırım

Merve Yıldırım

merveguney66@gmail.com
Yazara Ait Diğer Köşe Yazılarını Listele
Benden biraz
30 Mayıs 2020 Cumartesi, 00:25

Koskoca bir âlemde, kapladığım yeri görememe gafletiyle geçiyor ömrüm. Kapıların yalnız O'na çıktığını bilmezmişim gibi korkutası bir gaflet hali yapıştı üzerime. Sanki okuyor; anlamıyor, bakıyor; göremiyorum gibi...

Günlerin ziyadesiyle geçmek arzusunda olduğunu yeni öğreniyor; buna rağmen ellerimi uzatmıyorum bile günlere...

Her şarkı bitiyor yenisi başlıyor ya, bu garantici tavır ne haddime bilmiyorum...

Deniz kıyısında izliyorum geleni gideni, lakin giden dalganın bir daha gelmediğini idrak edemiyorum. Nasılsa bir başka dalga gelecek diyorum...

Her gün doğmak ve batmak mecburiyetindeymiş gibi davranıyorum güneşe. Kırılıyor mu ne?

Bazen yıldızları küstürüyorum; bakıyorum da çıkmıyorlar her gece. Bana bir haller oluyor; sanırım çocukluğumdan gittikçe uzaklaşıyorum bu kentte...

Oysa çocukken böyle miydim?

Yataktan güneşin dürtmesiyle kalkar, göz kırpardım penceremde nöbet tutan hercai menekşelere. Uyuyakaldığım gecelerin sabahında, zeytin dalı saklardım yıldızlara; soframdan bir parça koparıp. Bir yudum çay alır, koşardım uçar adımlarla vapur sesinin aşkına...

Paslanmamış hayaller, uçuşan kelebekler, haylazlık fısıldayan cümleler...

Çocukluk işte; geçiyor yola çıkan herkes bu yoldan. Masalsı şeyler şimdi bunlar, takvimler kullanır mıydım eskiden?

Sararan sayfalarda tozlu resimler. Uzun zaman sonra baktım da aynaya; hiç benzemiyor resimler...

Kitapların arasında kurumuş güller. Altı çizili manalı dizeler...

Ne garip değil mi, insan kalbi Nuh'un gemisine benziyor yaş aldıkça. Dümenin ne zaman döneceğini yalnızca Allah biliyor. Nuh gibi emri bekliyor insan. Alabildiğine doldurmak istiyor giderken gemiyi. En sevdiklerine 'hadi benimle gel' diyor, 'benimle gel de devam edelim kaldığımız yerden'. Lakin herkesi sığdıramıyor...

Bir tepeye oturuyor. Artık değişmiş ve güçlenmiş bir hal ile. Gidenler gitmiş, kalanlar kalmıştır o tepede...

Arkasına baksa gidemez, ileriye baksa korkar yine gidemez, en münasibi önüne yani yoluna bakmaktır insanın...

İşte böyle sevgili dost!

Hayatın özeti kısaca bundan ibarettir. Sen de önüne yani yoluna bak ve yaptığın işini en güzel şekilde yap. Zaten o yol, doğru bir yolsa sonu muhakkak doğru bir adrese çıkacaktır.

Sevgiyle kal olur mu?