Bursa’nın hafızası özelleştirme listesinde

Bursa, son 15 yılda sağlık yatırımları açısından gerçekten önemli bir dönüşüm yaşadı. Şehir Hastanesi’nin devreye girmesi, Ali Osman Sönmez Devlet Hastanesi’nin tamamlanma aşamasına gelmesi ve 17 ilçede yapılan yeni hastaneler, kentin sağlık altyapısını ciddi anlamda güçlendirdi. Bugün Bursa, sadece kendi nüfusuna değil, çevre illere de hizmet veren güçlü bir sağlık merkezi haline geldi.

Ancak her yeni yatırım, beraberinde başka bir soruyu da getiriyor:
Peki eski yapılar ne olacak?

İşte bu sorunun en somut karşılıklarından biri, Bursalıların yıllardır “Muradiye Devlet Hastanesi” diye bildiği, asıl adıyla Memleket Hastanesi oldu. Bu yapı, yalnızca bir hastane değil; Bursa’nın sağlık hafızasının en canlı tanıklarından biri. Kuşakların yolu oradan geçti, nice hatıra o duvarların içinde birikti.

Aslında bu yapıyı önemli kılan sadece hatıralar da değil.
Memleket Hastanesi, Cumhuriyet döneminin planlı sağlık yatırımlarının en erken ve en güçlü örneklerinden biri. Temeli 1947’de atılan, 1951’de tamamlanıp 1952’de hizmete giren bu yapı, Bursa’da modern sağlık hizmetinin kurumsallaşmasının da simgelerinden biri oldu. Daha da geriye gidildiğinde ise kökleri Osmanlı dönemine, Gurebâ Hastanesi’ne kadar uzanan bir sağlık geleneğinin devamı niteliğinde.

Yani karşımızda sadece bir bina yok;
Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan bir sağlık kültürünün mekânsal hafızası var.

Şehir Hastanesi’nin açılmasıyla birlikte bina boşaltıldığında, deprem riski gerekçesiyle yıkım tartışmaları gündeme gelmişti. Ancak Bursa bu noktada sessiz kalmadı. Sivil toplumdan siyasetçilere kadar geniş bir kesim, bu yapının korunması gerektiğini yüksek sesle dile getirdi.

O dönem verilen söz netti:
“Yıkılmayacak, restore edilecek ve yeniden hizmet verecek.”

Bu sürecin en dikkat çekici taraflarından biri ise, meseleyi sadece siyasi bir başlık olarak değil, kişisel bir sorumluluk olarak da sahiplenen isimlerin varlığıydı.
Bunların başında da 27’nci dönem AK Parti Bursa Milletvekili, bugün AK Parti Genel Merkez Teşkilat Başkan Yardımcısı olan Dr. Mustafa Esgin geliyordu.

Esgin için burası sıradan bir bina değildi.
Ortopedi uzmanı olarak yıllarını verdiği, anılarının olduğu bir hastaneydi.
Belki de bu yüzden süreci en yakından takip eden, her platformda bu yapının korunması gerektiğini dile getiren isimlerden biri oldu. Verilen sözlerin takipçisi oldu, yapılan her adımı sahada izledi.

Onunla birlikte AK Parti Bursa Milletvekili Refik Özen de defalarca bu hastanenin onarılarak yeniden hizmete açılacağını ifade etti. Bu açıklamalar, Bursa’da oluşan beklentiyi daha da güçlendirdi.

Nitekim bu sözler sadece söylemde kalmadı. İhale yapıldı, projeler hazırlandı, ek binaların yıkım süreci başladı. Zaman zaman restorasyonun aslına uygunluğu konusunda tartışmalar yaşansa da genel kanaat şuydu:

Memleket Hastanesi geri dönüyor.

Tam da bu beklentinin güçlendiği bir dönemde, önceki gece Resmî Gazete’de yayımlanan karar, dengeleri bir anda değiştirdi.

Cumhurbaşkanı kararıyla, aralarında Muradiye Devlet Hastanesi’nin bulunduğu alanın da yer aldığı taşınmazlar özelleştirme kapsamına alındı.
Üstelik bu karar, satıştan kiralamaya, gelir ortaklığından işletme devrine kadar farklı modelleri kapsayan geniş bir çerçeve sunuyor. Sürecin 2028 yılına kadar uzanacak olması ise, belirsizliği daha da artırıyor.

Elbette devletin yeni sağlık yatırımları için finansman arayışı anlaşılabilir. Kararda da açıkça ifade edildiği gibi, buradan elde edilecek gelir Sağlık Bakanlığı’nın yeni projelerinde kullanılacak. Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken temel bir gerçek var:

Bursa’nın tarihini ve hafızasını taşıyan bir yapı, sadece ekonomik bir değer olarak ele alınabilir mi?

Üstelik mesele sadece bir hastane de değil.

Muradiye’nin bulunduğu bölge, aynı zamanda yıllardır konuşulan ve Bursa’nın tarihine ışık tutması beklenen Bey Sarayı projesinin de merkezinde yer alıyor. Bu nedenle alınan karar, yalnızca sağlık politikalarıyla değil, doğrudan doğruya kentin tarihsel dokusuyla da ilgili.

Bu noktada sorulması gereken sorular net:

Bu karar alınırken Bey Sarayı projesi dikkate alındı mı?
Bilim kurullarının görüşü alındı mı?
Kentin tarihi bütünlüğü gözetildi mi?

Dün sabah haberi alan geçmiş dönem Osmangazi Belediye Meclisi Üyesi Cemil Aydın’ın uyarısı bu yüzden önemli:
“Kaş yapalım derken göz çıkarmayalım.”

Çünkü burada konuştuğumuz şey bir arsa değil.
Bir dönemin sağlık anlayışı,
bir dönemin mimarisi,
ve en önemlisi bir şehrin hafızası.

Bugün gelinen noktada Bursa’nın önünde iki yol var. Ya verilen sözlere sadık kalınacak ve Memleket Hastanesi, aslına uygun şekilde restore edilerek yeniden kente kazandırılacak… ya da bu alan, farklı ekonomik modeller içinde kimliğini yavaş yavaş kaybedecek.

Ve belki de en kritik soru şu:
Bursa’ya yıllarca hizmet veren, hatıraların yaşandığı ve yeniden ayağa kalkması için mücadele edilen bu yapı, şimdi nasıl bir geleceğe hazırlanıyor?

Son söz yerine şunu söylemek gerekiyor:

Bursa büyüyor, gelişiyor… ama bir şehir, geçmişine sahip çıktığı ölçüde güçlü kalır.