Nilüfer’in iki büyük açmazı: İmar ve finansman…

Nilüfer Belediye Başkanı Şadi Özdemir, Bursa Hakimiyet’in YouTube kanalında yayınlanan, hazırlayıp sunduğum Gözlem Kulesi programına konuk oldu.

Programda yalnızca Nilüfer’i değil, Türkiye siyasetinin son dönemdeki tartışmalı başlıklarını da kapsayan geniş bir çerçeve ortaya çıktı.

Özdemir’in yanıtları, bir yandan yerel yönetim pratiğine dair ipuçları verirken, diğer yandan Türkiye’deki siyasi iklimin yerel yöneticiler üzerindeki etkisini de yansıtan nitelikteydi.

Sohbete, son günlerin sıcak başlığı olan CHP’deki mutlak butlan tartışmasıyla başladık.

Şadi Özdemir, bu tartışmayı yalnızca parti içi bir mesele olarak okumuyor.
Aksine süreci, “CHP’nin iç meselesinden daha büyük, doğrudan demokrasiye yönelen bir müdahale” olarak tanımlıyor.

Türkiye’nin bir yol ayrımında olduğunu vurgulayan Özdemir, meseleyi açık bir şekilde “demokrasi mi, otokrasi mi” eksenine yerleştiriyor.

Özdemir’in bir diğer vurgusu ise CHP’nin mevcut siyasal performansı üzerine.
Yerel seçimlerde birinci parti çıkılmasının ardından oluşan ivmenin sürdüğünü, hatta iktidar baskısının bu desteği artırdığını ifade ediyor.

Bu noktada dikkat çeken cümlesi şu:
“Mutlak butlan meselesi bizi küçülten değil, büyüten bir mesele haline gelmiştir.”

YENİ PARTİ İHTİMALİ: KAPI AÇIK AMA TERCİH DEĞİL

Programın dikkat çeken başlıklarından biri de “yeni parti” tartışmasıydı.
Direkt sordum: Bu süreç yeni bir parti kuruluşuna evrilir mi?

Özdemir bu konuda kapıyı tamamen kapatmıyor ancak açıkça bir tercih ortaya koyuyor:
“Bu meseleleri CHP içinde çözmemiz gerekir.”

Buna rağmen, siyasi koşulların zorlaması halinde yeni oluşumların gündeme gelebileceğini de ekliyor.

Bu yaklaşım, parti içi birlik vurgusunu korurken, siyasetin doğasına uygun bir esneklik de barındırıyor.

Özdemir’in altını çizdiği esas nokta ise kişiler değil, anlayış:
“Önemli olan isimler değil, halkçı anlayışın devam etmesi.”

Erken seçim tartışmalarına ilişkin değerlendirmesi ise daha net.
Bu yıl içinde bir seçim beklemediğini söylüyor.

Gerekçe olarak da anketleri işaret ediyor.
İktidarın mevcut tabloyu gördüğünü ve bu nedenle erken seçimden kaçınacağını düşünüyor.

Kendi öngörüsü ise şu:
2027 Kasım…

Ancak bu tarihin birkaç ay ileri ya da geri kayabileceğini de not düşüyor.
Bu, sahadaki okumayla birlikte temkinli bir siyasi projeksiyon.

KİŞİYE GÖRE DEĞİL, KURALLARA GÖRE BELEDİYECİLİK

Yerel yönetim başlığında Özdemir’in çerçevesi değişmiyor:
“Herkesin kendini ait hissettiği bir belediye.”

Bu ifade, önceki açıklamalarında olduğu gibi programda da tekrarlandı.
Ancak bu kez altı daha somut şekilde dolduruldu.

Özdemir, belediyecilikte öngörülebilirlik vurgusu yapıyor.
Vatandaşın belediyeye başvurduğunda nasıl bir sonuçla karşılaşacağını önceden bilmesi gerektiğini söylüyor.

Bu yaklaşımın özeti ise net:
Kişilere göre değişmeyen, kurallarla işleyen bir sistem.

İMAR MESELESİ: SORUMLULUK KİMDE?

Nilüfer’in kronik başlıklarından biri olan imar konusu da programın en kritik bölümünü oluşturdu.

Özdemir, bu konuda alışılmışın dışında bir çerçeve çiziyor.
Sorunu tek başına belediyeye ya da vatandaşa yüklemiyor.

Aksine geniş bir sorumluluk alanı tarif ediyor:
“Siyasetçi, bürokrat, mühendis, müteahhit… Hiçbirimiz masum değiliz.”

Bu cümlenin karşısına ise net bir ayrım koyuyor:
“Masum olan yalnızca daireyi satın alan vatandaş.”

Çözüm önerisi ise yerel değil, doğrudan merkezi idareyi işaret ediyor.
31 Mart 2024 öncesi ruhsatlar için bir düzenleme yapılması gerektiğini söylüyor.

Yaklaşık 25 bin haneyi ilgilendiren bir dosyadan söz ediyoruz.

Ancak burada dikkat çeken bir başka ifade var.
Özdemir, geçmişte dile getirdiği çözüm önerilerinde artık aynı cesarete sahip olmadığını açıkça dile getiriyor.

Bu cümle, teknik bir sorunun ötesinde, Türkiye’deki idari atmosferin yerel yöneticiler üzerindeki etkisini de ortaya koyuyor.

KAÇAK YAPI VE PLANLAMA: NİLÜFER’E YIĞILMANIN SONUCU

Kaçak yapılaşma konusunda verilen rakamlar tabloyu net biçimde ortaya koyuyor:
1430 tutanak, 112 yıkım.

Bu fark bile başlı başına bir gösterge.

Özdemir’in bu konudaki tavrı ise özellikle tarım alanları üzerinden netleşiyor:
“Tarım alanına çivi çakanın çivisini sökerim.”

Sorunun kaynağını yalnızca denetimde değil, planlamada görüyor.

Nilüfer’in cazibe merkezi haline getirilmesinin, tüm yükü bu bölgeye taşıdığını ifade ediyor.

Sanayi, eğitim ve yaşam alanlarının tek merkezde toplanmasının doğal sonucu:
Nüfus baskısı, kaçak yapı ve trafik.

Önerdiği çözüm ise daha geniş ölçekli:
Sanayinin Anadolu’ya yayılması ve yüksek teknolojinin ön plana çıkması.

KATI ATIK TARTIŞMASI: EKONOMİ Mİ SİYASET Mİ?

Programın en güncel ve en tartışmalı başlıklarından biri katı atık bedelleriydi.

Bursa’da bu konu son dönemde birkaç kez yön değiştirdi.
Önce kaldırıldı, ardından yeniden uygulamaya alındı, sonrasında ise tekrar indirim tartışmaları gündeme geldi.

Bu sürecin tamamında kararların meclis çoğunluğu üzerinden şekillendiği gerçeği dikkat çekiyor.

Özdemir ise meseleyi iki ayrı çerçevede değerlendiriyor.

Birincisi teknik:
“Kirleten öder” ilkesi.

İkincisi ise siyasi:
Karar süreçlerinde çoğunluğun belirleyici olması.

Ancak asıl dikkat çeken nokta şu:
Ortada ciddi bir mali tablo var.

Nilüfer Belediyesi’nin yaklaşık 4 milyar liralık birikmiş gelir kaybı ve son süreçte 400 milyon liralık ek kaybı söz konusu.

Bu tabloya rağmen alınan kararların “indirim” üzerinden anlatılmasını eleştiriyor.

Özdemir’in tartışmayı getirdiği yer ise ekonomik gerçeklik:
“Vatandaşın yoksullaşması.”

SON SÖZ: İKİ DOSYA, TEK GERÇEK

Programdan çıkan tabloyu tek cümleyle özetlemek mümkün:

Şadi Özdemir, bir yandan Nilüfer’de yerel yönetim sorunlarıyla uğraşırken, diğer yandan Türkiye’deki siyasi ve idari iklimin sınırları içinde hareket etmeye çalışıyor.

İmar, planlama, finansman…
Hepsi teknik başlıklar.

Ancak bu teknik başlıkların arka planında daha büyük bir gerçek var:
Karar alma cesareti ile risk arasında sıkışan bir belediyecilik anlayışı.

Ve belki de asıl soru burada başlıyor:

Türkiye’de yerel yönetimler artık sadece hizmet mi üretiyor…
Yoksa aynı zamanda sistemin sınırları içinde ayakta kalma mücadelesi mi veriyor?