İtfaiye haftamız kutlu olsun         

İtfaiye teşkilatları türlü isimler altında yüzyıllardır görev yapmaktadır. Mısır, Sümer ve özellikle Romalılar zamanında askeri birliklerin içinde etkinlik göstermişlerdir. Bunu, yangınların zamanında görülebilmesi için yüksek yerlere gözetleme kuleleri ve merkezî yerlere su depoları yapılmasından anlamaktayız. 1666 yılında çıkan büyük Londra yangınında yetersiz kalması üzerine, 1680 yılında sigorta şirketleri kendi itfaiyelerini kurmuşlar ancak bunun sonucunda görülen aksaklıklar nedeniyle 1833 yılında sigorta itfaiyelerin birleşmesiyle Londra İtfaiyesi meydana gelmiştir. 1865 yılında Londra İtfaiye Kanunu yürürlüğe girince yangın söndürme işi ilk defa kamu hizmeti olarak kabul edilmiş, itfaiyecilik de ilk defa yasallaşmış ve Londra Şehir Meclisi tarafından idare edilen bir kuruluş olarak göreve başlamıştır. Ülkemizde itfaiyeciliğe baktığımızda İstanbul itfaiyeciliğini önde olduğunu görüyoruz Osmanlı padişahlarından III. Murat, afet haline gelen yangınların önüne geçmek için 1579 yılında İstanbul kadısına bir ferman gönderir. Fermanla her evde bir büyük fıçı su ile dam yüksekliğinde bir merdiven bulundurulmasını, yangın çıkan yerlerde halkın kaçmayıp yangını söndürmeye çalışmasını istemesi, itfaiye tarihimizde yangınlara karşı alınan ilk yazılı tedbir ve düzen olarak kabul edilir.

Gerçek Davut adını alarak Müslüman olan bir Fransız mühendis, 1715 yılında ilk yangın tulumbasını yapar. 1718 yılında Tüfekhane ve Tophane’de çıkan yangınlarda yapılan tulumbanın çok büyük yararı görülür. Bunun üzerine Padişah III. Ahmet ve Sadrazam Damat Ferit Paşa’nın emirleriyle 1720 yılında Gerçek Davut’un idaresinde Yeniçeri Ocağı’na bağlı Tulumbacı Ocağı kurulur. Bu ocak günümüz modern itfaiyesinin çekirdeğini oluşturur. II. Mahmut her yönüyle bozulan Yeniçeri Ocağı’nı 1826 yılında kaldırır. Buna bağlı olarak Tulumbacı Ocağı da dağılmak zorunda kalır. Bunun üzerine halk kendi kendini yangınlardan korumak için semt tulumbaları kurmaya başlar ancak 1828 yılındaki Büyük Hoca Paşa Yangını, yeni bir teşkilat ve düzen ihtiyacını ortaya koyar. Zamanın yetkilileri yeni kurulan Asker-i Mansur-i Muhammediye içinde bir tulumbacı taburu teşkil ettirir ve yeniçeriliği hatırlatmaması için de yangıncı taburu adını verirler. 1871 yılında meydana gelen Büyük Beyoğlu Yangını, bu kuruluşların yetersizliğini ortaya koyar. Padişah Abdülaziz’in emriyle Macaristan’dan bu konuda uzman bir subay olan Kont Szechenyi getirilir. Bu kişiye paşalık rütbesi verilir ve çalışmalara başlar. 26 Eylül 1874 tarihinde 4 Nizamiye (Kara) ve 1 Bahriye (Deniz) taburundan oluşan bir itfaiye alayı kurulur ve bu kuruluş 25 Eylül 1923 tarihine kadar 49 yıl başarılı bir şekilde hizmet vermiştir. O zamanki adıyla Milli Müdafaa Vekâleti, bugünkü adıyla Milli Savunma Bakanlığına bağlı olan itfaiye teşkilatları çıkarılan mevzuatla 25Eylül 1923 yılından itibaren itfaiye teşkilatı, belediyelere devredilmiştir.

Bu tarihten itibaren itfaiye hizmetleri il, ilçe, belde ve köylerde belediye itfaiye teşkilatlarınca, Belediye İtfaiye Yönetmeliğine göre; a) Yangınlara müdahale etmek ve söndürmek. b) Her türlü kaza, çökme, patlama, mahsur kalma ve benzeri durumlarda teknik kurtarma gerektiren olaylara müdahale etmek ve ilk yardım hizmetlerini yürütmek; arazide, su üstü ve su altında her türlü arama ve kurtarma çalışmalarını yapmak. c) Su baskınlarına müdahale etmek. ç) Afet ve acil durumlarda arama ve kurtarma çalışmalarına katılmak. d) Binaların Yangından Korunması Hakkında Yönetmelik ile verilen görevleri yapmak. e) Kimyasal, Biyolojik, Radyolojik, Nükleer Tehdit ve Tehlikelere Dair Görev Yönetmeliği kapsamında kimyasal, biyolojik, radyolojik ve nükleer olaylara yangın durumunda ilk müdahalede bulunmak, keşif-tespit, arama/kurtarma faaliyetlerinde Türkiye Afet Müdahale Planı (TAMP) kapsamında ilgili çalışma grubuna destek vermek, dekontaminasyon görevlerini valilik ile iş birliği içerisinde yerine getirmek. f) Halkı, kurum ve kuruluşları itfaiye hizmetleri ile ilgili olarak bilgilendirmek, alınacak önlemler konusunda eğitmek ve bu konuda tatbikatlar yapmak. g) Kamu ve özel kuruluşlara ait itfaiye birimleri ile gönüllü itfaiye personelinin eğitim ve yetiştirilmesine yardım etmek; bunların bina, araç-gereç ve donanımlarının itfaiye standartlarına uygunluğunu denetlemek ve bu birimlere yangın yeterlilik belgesi vermek ve gerektiğinde bu birimlerle iş birliği yapmak. ğ) Belediye sınırları dışındaki olaylara müdahale etmek. h) Talep edilmesi halinde orman yangınlarının söndürülmesi çalışmalarına katılmak. ı) İmar planlarına göre parlayıcı, patlayıcı ve yanıcı madde depolama yerlerinin tespiti için ilgili birimlere görüş bildirmek. i) İşyeri, eğlence yeri, fabrika ve sanayi kuruluşlarını yangına karşı önlemler yönünden denetlemek, bu konularda mevzuatın öngördüğü raporları vermek ve görüş bildirmektir.

Saydığım bu görevleri kahraman itfaiyeciler canla başla yerine getirirler hatta can kurtarmak için canlarını seve seve verirler. Bir örnek vermem gerekirse İstanbul’da bir itfaiyeci; insanı bırakın, bir köpeği kurtarırken canından olmuştur, dolayısıyla İtfaiyeciliğin çok kutsal, bir o kadar da meşakkatli bir meslek olduğunu, bu kutsal mesleği icra eden kahraman itfaiyecilerin meslekleri çok riskli olmasına rağmen görevlerini özveriyle, fedakarlıkla ve cesaretle yaptıklarını ifade etmek isterim.

25 Eylül 1923 yılından itibaren Belediyelere devredilen İtfaiye Teşkilatları her yıl 25 EYLÜL-01 EKİM arası İtfaiye Haftası tüm yurtta itfaiyecilerimiz tarafından coşkuyla kutlanmaktadır. Bu yılda ülkemizde İtfaiye Haftası itfaiye teşkilatlarınca tüm yurtta değişik etkinlikler düzenlenerek coşkuyla kutlanacaktır.

Bende bir Emekli İtfaiye Daire Başkanı olarak, bir itfaiyeci olarak emekli itfaiyecilerimizin, çalışan itfaiyecilerimizin ve gönüllü İtfaiyecilerimizin, itfaiye haftasını yürekten kutlarım.

Yüce Allah itfaiyecilerimizi her türlü yangınlardan ve diğer tüm afetlerden korusun.