Aşı olduğuna kimler pişman?

Bu soruyu kime sorsam, büyük çoğunlukta aynı pişmanlık:

“Bugünkü aklım olsaydı Covid-19 aşılarını hayatta olmazdım!”

Diğer yan etkilerini bilemem ama unutkanlık yaptırdığı doğru galiba!

Pandemi kâbusunu…

Virüse yakalanma korkusunu…

Burnumuzdan beynimize kadar sokulan o upuzun çubukları…

Teşhis ve tedavi sürecinde yapılan ölümcül hasta muamelesini…

Haber bültenlerinde saat başı verilen virüse yakalanma, entübe ve ölüm vakası sayılarını…

Uzmanların sürekli yaptığı uyarı ve önlem çağrılarını…

Maskesiz bırakın sokağa çıkmaya evin içinde tuvalete bile gidemediğimiz, sevdiklerimize sarılamadığımız, aile büyüklerini bayramlarda ve hastalandıklarında ziyaret edemediğimiz, cenazelerine katılamadığımız, düğün-dernek yapamadığımız günleri çabuk unuttuk…

İşimizden gücümüzden özgürlüğümüzden eden sokağa çıkma yasaklarını… Yasak öncesi marketleri yağmaladığımızı…

Aldığımız ürünleri yıkamadan havalandırmadan eve sokmadığımızı…

Çocukları ve 65 yaş üstünü evlere hapsettiğimizi…

Sokağa çıkma yasağına uymayanları, maske takmayanları kolluk kuvvetlerine yaptığımız ihbarları…

Pazar yerlerine ve AVM’lere HES koduyla girebildiğimizi, seyahat edebildiğimizi…

Hapşıran kişilerden on günlük yola kaçtığımızı…

Okulların, ibadethanelerin, fabrikaların kapandığını…

Spor karşılaşmalarının, her türlü sanatsal, kültürel, sosyal etkinliklerin iptal edildiğini…

Virüslü kişilere uzaktan el değmeden yapılan yardımları…

7/24 kulağımızdan gitmeyen acı ambulans sirenlerini…

Virüslü hastalara müdahale eden astronot giysili sağlık çalışanlarının yorgun gözlerindeki endişeyi…

Daha sayayım mı unuttuklarımızı?

Maskenin, limon kolonyası ve dezenfektan malzemelerinin karaborsaya düştüğü…

Sürekli yıkamaktan ve kolonya dökmekten ellerimizde oluşan alerjiyi…

Bağışıklık sistemini güçlendirdiği söylenen gıdalara ettiğimiz hücumu…

Bol sirkeli, sarımsaklı kelle paça çorbasını şurup niyetine içtiğimizi…

Hele o aşısının bir an önce çıkması için ettiğimiz duaları…

Bulunduğuna dair gelen haberlerle yaşadığımız kefeni yırtma sevinçleri…

Ülkemize de bir an önce gelmesi için Sağlık Bakanlığına yaptığımız baskıları…

Gelen Alman ve Çin aşıları arasındaki tercih şımarıklıkları…

En kısa sürede aşıyı vurulmak için yaşanan randevu paniği, hatırlı yerlerden torpil arayışları…

Saatlerce kuyruklarda bekleyerek bir doz aşı yetmez iki, üç, dört olsun ricaları…

Bütün bu yaşananların hepsini unutup, şimdi “Bugünkü aklım olsa, o aşıları olmazdım” demek kolay tabii…

O gün aklımız yok muydu?

Vardı ama ölüm korkusu yüzünden, aklımızın çıktığı yere pamuk tıkılmıştı!

Nasıl bu kadar kısa sürede nasıl bulunup dünyaya yetecek kadar üretildiğini, içeriğinde neler olduğunu sorgulamak bir yana, aşının yan etkilerine karşı her türlü yasal sorumluluğu üstlendiğimize dair dilekçeyi bize neden imzalattıklarını bile soramamıştık…

Aman diyeyim…

“Bugünkü aklım olsa, o aşıları olmam” cümlesini, pandemiye en başından beri inanmayıp, HES kodu çıkarmayan, maske takmadığı ve aşı olmadığı için adeta vatan haini gözüyle baktığımız insanların yanında demeyelim bari!