1986 ruhu bu…

Aynı şehrin iki takımını aynı ligde görmeye alışkın olsa da bünye, var mı aynı kulübün aynı ismi taşıyan iki takımını, hem de en üst seviyede gören, varsa el kaldırsın…

Hani nerde eller, İstanbul, Ankara, İzmir, diğerleri; yok mu sizlerin böylesi mucizevi bir başarınız?

Tüh, bu rekorda bize ait yani, Bursa’ya, Bursaspor’a…

***

Millet süper lige çıkmak için birbirini yerken, aklıma bir anda 1986 yılında amatörden üçüncü lige yükselen efsane takım geliverdi, hani şu; her sene basamakları şampiyon olarak atlayan ve süper ligin kapısını çalıp “biz geldiiiik” diyen, sonra da sadece futbolun patronlarını değil, o dönemin siyasi kadrolarını da şaşırtıp, harıl harıl çözüm aramaya iten pırıl pırıl gençler.

Bir gecede talimat uydurup, “aynı kulübün iki takımı aynı ligde olamaz” diyerek, bir miktarda tazminat ödeyerek, daha önce hiç kimsenin ihtimal dahi vermediği bu gerçek devrim niteliğindeki zaferi, devrin metotlarıyla çözüverdiler.

Yani…

Kapıyı çalıp “biz geldik” diyen o gençlerin yüzüne kapıyı kilitleyip, onları yok saydılar, görmezden geldiler.

İşte o çocukların sırtlarındaki o forma, sonra bir mucize daha gerçekleştirip, süper lig şampiyonu oldu.

Bursa, mucize yaratmayı seven bir şehirdir, kesmeyince bir başka mucizeye daha imza attık;

İlk küme düşen şampiyon biz olduk, öyle böyle değil, düşmenin de kralını gerçekleştirdik, bu rekoru da bizden başka kıran olmasın diye…

Şimdi her iki lafın arasında diyoruz ya;

Ait olduğumuz yere dönüyoruz.

Bu içi boş sıradan bir cümle değil.

Oraya kendini en ait hisseden kulüp Bursaspor’dur, kimse kusura bakmasın.

1986 ruhudur bu…

Seneye birinci lig, sonraki sene süper lig.

Bugün bir şehrin gururu olmayı başarmak üzere olan bu oyuncu grubu 40 yıl önceki bu hikayeyi bilmez, anlatmak lazım.

Bitiş çizgisine 7 engel kalmışken, tribünlerdeki 45 bin kişinin içinden de sadece 800 ya da 1000 kişi görmüştür bu zaferi, kalanları da bilgilendirmek lazım.

***

Gevşemek yok, bitiş çizgisini geçmeden yavaşlamak hiç yok, arkaya dönüp peşimizde kim var diye düşünmek de yok.

Yarın İstiklal’i yenip, kalan son 6 adım için geriye sayma vaktidir.