Bendeki yerini sendeki yerim belirler

Bak arkadaş;

Millet dokunsan ağlayacak durumda, memleket öfkesi burnunda umutsuz insanlarla dolu…

Kaybedecek hiç bir şeyi kalmadığı gibi 5 bin liraya adam öldüren, sokaklarında gençlerin ‘yan baktın’ diye birbirini bıçakladığı, kadınların ve çocukların güvende olmadığı bir iklimde, sabah kapıdan adımını besmeleyle dışarı atanların, akşama eve tek parça dönüp dönmeyeceğinin belli olmadığı günler yaşıyoruz.

Misak-ı Milli’nin dışında savaşlar, katliamlar giderek büyüyor.

Ülke sığınmacı kaynıyor.

Böyle bir ortamda bu şehrin yüzünü 1,5 saatliğine güldürecek bir sen kaldın geriye, bunu hiç aklından çıkarma, olur mu?

Sen kazandın diye, sen şampiyon oldun diye sen iyi oynadın diye hiç birimizin hayatı güllük gülistanlık olmayacak, ceplerimiz para dolmayacak, şehrin caddelerinde yüzbinler sevgi pıtırcığı kimi dolaşmayacak, lakin üzüntüleri, acıları ve geleceğe dair karamsarlığı dağıtacak, üzerimizi boca edilen kara bulutların arasından yüzünü gösterdiği anda içimizi ısıtacak bir güneş gibi düşün kendini, ona göre hazırlan ve öyle çık sahaya, senin futbola dair çözeceğin problemin bin katı büyüklüğündeki düğüm zaten her birimizin boğazını sıktıkça sıkıyor, hiç olmazsa sen, kendi sorunu/sorununu kendin çöz ki, bu taraftar da kendini iyi hissetsin.

Şunu unutma;

Bendeki yerini, sendeki yerim belirler…

***

Trabzon’da bir maçtan daha fazlasını kaybettik.

Adını duyduğumda hayal kurma kabiliyetime bir sihirli değnek dokunmuş gibi hissettiğim, beni iki yıl sonraya götüren Baran’ın sezon sonuna kadar tedavi odasından çıkma şansının kalmayışı büyük kayıp.

Şimdi bu kaybı, hiç içime sinmese de ‘aç bitir’ tarzı bir transferle telafi etmek mecburiyetindeyiz.

Bu da yarım sezon için, ne vereceğinden şüphe duymayacağımız tecrübeli bir oyuncunun Özlüce’nin kapısından girmesi demek.

Nicelik olarak yaşadığımız eksilmeyi bir şekilde tolere edebilmek mümkün olsa da, nitelik ve motivasyon olarak bir düşüş içinde olmak, böylesine kritik bir yarışın orta yerinde tahkimat düzenimizi alt üst eder.

Dolayısıyla ben, “hoca bu kadar çok sayıda yeniyi aynı anda neden oynattı” ya da “neden maç içinde oyunu doğru okuyamadı, önlem alamadı” şeklinde eleştirilere eşlik etmekten çok, bu açıdan takım içinde yaşanması muhtemel sıkıntıları aşmasını beklerim.

Hoca üzerinden gelişecek tüm tartışmaların, takımla birlikte onun da özgüvenini aşağı çekeceğinden şüphem yok.

Bu sebeple, süreci sağlıklı analiz etmek ve nihai kararları vermek için acele etmemek gerek.