En çok kimler hak etti?

Koca bir sezon, 34 maç, kaybettin puanlar, kazandığın maçlar, her Allah’ın günü antrenman, yediğin tekmeler, yaşadığın sakatlıklar, evden uzakta kamplar, çoluğu çocuğu özlemeler, işittiğin azarlar, duyduğun küfürler, kaybetme korkusu, kazanma sevinci, bitmek bilmeyen haftalar, rakipleri kollamalar, kaçırdığın goller, attıkların, alkışlar, anonslar ve daha yüzlerce detay…

Ne için?

Matlı Stadyumu’ndaki platforma, ellerinden tuttuğun çocuklarınla, gururla yürüyebilmek ve aylardır en çok birlikte vakit geçirdiğin arkadaşlarınla o şampiyonluk kupasını havaya kaldırmak İçin.

Değer mi bunca hengameye?

Valla değer, hatta ömre bedel…

En çok onlar mücadele etti ve en çok onlar hak etti sevinmeyi.

Oyuncular hak etti, hoca hak etti, Başkan, yöneticiler, kulüpteki personel, stattaki emekçiler, üç beş demeden kulübün kasasına katkı veren iş insanları hak etti.

Parti başkanları, belediye başkanları, samimi siyasetçiler hak etti.

Ve tabi en çok da tribündeki o büyük aile hak etti.

Ta başından beri iki senedir inandılar, başkanın yanında durdular ve üst üste ikinci kupayı da sonuna kadar hak ettiler.

Darısı üçüncü kupaya.

*

Başkan rica etmiş, tribünleri iyi tanıdığı İçin “aman bir tatsızlık çıkmasın” demiş, adam kupa takdim etmeye gelmiş, geldiğine geleceğine pişman etmeyelim, ayıp olmasın, daha bunun birinci ligi var, adamı durduk yere ayar etmeyelim, faydası yok eyvallah da, vereceği zararı büyütmeyelim diye düşünmüş, uyarısını da yapmış ama ıslıklı protesto kupa törenin üstüne, kontrolden çıkmış drone gibi düşüverdi.

Seçme şansı olsa, “çimler mi bozulsun Hacıosmanoğlu mu” diye sorsan, çimleri gözden çıkarırdı Başkan da, onu bile koruyamadık hakkıyla…