Netflix dizilerini kıskandıran hikayede ikinci sezonun sonuna geldik

Nereden başlasak ki önceki günü anlatmaya…

Bursa’dan Eskişehir’e uzanan yol yol değil, sanki bir insan seli, ucu Odunpazarı’na sonu Kestel’e dokunan devasa bir araç konvoyu ve neredeyse her minibüs, otobüs, binek otomobilin sırtına yazılmış yüzlerce binlerce esprili mesaj…

Her birini okumaya çalıştığımız için, neredeyse iki katına çıkan bir sürede stadyuma varabilmişiz ama değil üç saat, onüç saat sürseydi bile bu yolculuk, asla sıkılmazdık.

Çoluk çocuk, evde mahallede kim varsa doluşmuş insanlar araçlara, anneler, amcalar, dedeler; sadece takımın değil, bir şehrin yeniden ayağa kalkışının, umudun, güzelliklerin peşine düşmüşler, görenler “bu insanlar maça mı gidiyor bayrama mı” diye şüpheye düşerler, öyle bir coşkuydu, bir şehirden diğer bir şehre uzanan…

Simon Cooper görse “az bile söylemişim’ der, Da Vinci şahit olsa bu tabloya ‘ben daha en güzel resmimi yapamadan göçmüşüm bu dünyadan’ diye hayıflanırdı, eminim…

Komşuluk, dostluk da tam bugünlerde tartıya çıkar işte.

Sadece stadın değil, şehrin kapılarını Bursalılar’a açan Eskişehir camiasına ve halkına sonsuz teşekkürlerimizi, dönüş yolunda istasyon market ne varsa, iyi/kötü ayrımı yapmadan herkese girişlerini kapatan gözbebeğimiz jandarmamıza da teessüflerimizi iletiyoruz.

Gidiş esnasında yol kenarına çövdüren, ellerindeki şişeleri sağa sola sıpıtan, insanlıktan çıkıp sapıtanları ayıplayan, eleştiren kim varsa, maç sonu eve dönüşte mecburen aynı görüntüyü verdiler.

Bozüyük girişinde sıkışan trafikte iki kızıyla araçtan inip, çayır çimen türküsünü söyler gibi kuytu bir köşe arayıp bulan, ama işi bitirdikten sonra indikleri aracın peşinden dakikalarca koşmaya çalışan babanın yerinde o değil de ben varmışım gibi üzüldüm, kahroldum, insanlığından utandım.

Neyse, bu ayrıca tartışılması gereken ama onca güzelliğin üstüne gölgesi düşürülmemesi gereken bir konu.

Şehri yeniden ayağa kalkmaya inandıran, güven veren bakışı/duruşu ile verdiği sözleri birer birer gerçekleştiren ve onbinleri bir idealin peşine düşüren Başkan Enes Çelik, iki sene önce senaryosunu yazmaya başladığı bu Oscarlık dizide üst üste ikinci kez kırmızı halıda gururla yürümeye hazırlanıyor.

Soma maçı bu açıdan bakıldığında çok çok önemli.

Netflikx dizisi tadındaki bu eserin ikinci sezonu da bitti, bitiyor.

Gönül, 50 bin taraftarın önünde, futbolun saha içi ve dışındaki bütün renklerinin aynı karede buluşmasını, şova dönüşmesini istiyor, olur mu olur elbette…

Taraftar ve oyuncu grubu, şehrine ve bu şehrin en çok güven duyulan insanına bunu çok görmezler diye düşünüyorum ve bir an evvel pazar olsun diye bekliyorum.