Al birini vur ötekine!

Bazen tek bir kare sayfalar dolusu yazıdan daha fazlasını anlatır.

Önümüzdeki fotoğraf gibi…

Bir yanda kendini adeta kutsal bir figür gibi resmeden bir güç imgesi, diğer yanda ise tevazu ve inanç üzerinden varlık gösteren bir ruhani lider.

Bu iki figür arasındaki gerilim, aslında çağımızın en büyük çatışmasını özetliyor; güç ile değer, kibir ile erdem arasındaki mücadele.

Bugün Donald Trump’ın dili ve siyaset tarzı, bu çatışmanın en görünür örneklerinden biri.

Eleştiriye tahammülsüzlük, farklı düşüneni küçümseme ve kendi doğrularını mutlaklaştırma…

Bunlar artık bir liderlik biçimi olarak sunuluyor.

Oysa bu yaklaşım, gücün değil; kırılgan bir egonun dışavurumu.

Son hedeflerinden biri ise Papa Leo.

Savaş karşıtı bir duruş sergileyen, barışı savunan bir ruhani liderin “zayıflıkla” suçlanması, aslında kavramların nasıl ters yüz edildiğini gösteriyor.

Fotoğrafın solunda yer alan sahne, bir liderin kendisini adeta ilahi bir gücün temsilcisi gibi konumlandırmasını simgeliyor.

Bu, modern siyasette sıkça karşılaştığımız bir eğilim.

Liderin kendini halkın üzerinde, eleştirinin ötesinde görmesi.

Sağdaki Papa figürü ise bunun tam karşısında duruyor; mütevazı, ölçülü ve değer odaklı.

Unutmayalım…

Ego büyüdükçe, gerçeklik ufalır.

Kendini mutlak doğru gören bir lider, farklı sesleri tehdit olarak algılar.

Bu da demokrasiyi zayıflatır, toplumu kutuplaştırır ve sonunda hakikatin yerini propaganda alır.

Tarih bize defalarca bunu gösterdi:

Ego ile yönetilen dünyada adalet değil güç, diyalog değil dayatma, barış değil çatışma büyür.

Belki de bu yüzden bu fotoğraf sadece bir haber görseli değil; Trump’ın sergilediği tutum üzerinden dünyaya bir uyarı...

Bir yanda “ben” diyenler, diğer yanda “biz” diyebilenler.

Maalesef dünyadaki güç dengesini terazileyecek liderlere baktığınızda demokrasi açısından umutsuzluk hissi büyüyor.

Bir yanda Trump diğer yanda Putin.

Al birini vur ötekine misali…

Avrupa Birliği’nin bu iki benmerkezci lider karşısındaki cılızlığı da bu karamsarlığı daha da büyütüyor.

İnsanlığın acılarla büyütüp serpiştirdiği evrensel değerlerin savaş ve tehdit diliyle dünyayı yönetmeye kalkan liderlere kurban ediliyor olması…

İnsanlığın sadece kaybı değil, büyük bir utancı olur.

Çünkü adalet ve onu besleyen demokrasi yeraltı suyu gibidir.

Kaçtı mı bir daha geri gelmez.

Dön; İran’a, Afganistan’a bak.