Bir damlası bile altın değerinde…

Başlıktaki tanım daha çok zeytinyağı için kullanılır ama bir damla yağmur artık zeytinyağından da değerli hale geldi.

Zaten su olmadan bir yaşam olabilir mi?

Dünya tarihine damga vurmuş bütün medeniyetlerin su kenarlarında kurulu olması bile bu gerçeği avazı çıktığınca bağırmıyor mu zaten…

Küresel ısınma, doğanın hoyratça tahribi, ormanların madencilik faaliyetlerine kurban edilmesi…

Susuzluğu Bursa gibi bir şehrin kapısına kadar getirdi, dayadı.

Bir haftadır yağan yağmurlar, barajlarda belirli oranda bir yükselişe yol açtı ama nisan mayıs aylarına kadar devam etmesi gereken bir periyot içine girmezse geride kalan yılın benzer sorunlarını yine yaşayabiliriz.

Sorun sadece yağmurun az yağması değil.

Kar yağışına hasret kalmamız değil.

Evde, işte, okulda, fabrikada, tarlada suyun nasıl kullanıldığı da en az meteorolojik veriler kadar önemli.

Ve tabi hasretle beklediğimiz yağmurun nereye gittiği de giderek önem kazanıyor.

Toprağa düşmesi gereken yağmur taneleri artık asfalta, betona düşüyor.

Çatılardan oluklara, oradan yağmur suyu kanallarına…

Hiç toprağa değmeden, hiç yeraltı sularını beslemeden, doğrudan denize akıp gidiyor.

Bir damlası bile altın değerinde olan yağmur suyunu adeta seyrederek kaybediyoruz.

Tarımda vahşi sulama hâlâ yaygın.

Sanayi suyu hoyratça kullanıyor.

Yeraltı suları çekildikçe çekiliyor.

Doğa “dur” diyor ama biz duymuyoruz.

Sonra da barajlar dolmuyor, musluklar susuyor, şehir susuzlukla tanışıyor.

Kontrol edilemez bir şekilde devam eden bu durum içme suyu barajlarının artık yetmeyeceğini açıkça işaret ediyor.

Bugünden yarını görebilen yöneticiler bir an önce harekete geçmeli.

Yağmur kanallarıyla doğrudan denize akan yağmur suları için de barajlar, göletler, yerel depolama sistemleri yapılmalı.

Mahalle ölçeğinde, kent ölçeğinde yağmur suyu hasadı bir tercih değil, zorunluluk olmalı.

Yerel yönetimlerin öncelik listesinde asfaltın, betonun, süs projelerinin önüne suyu koyması gerekiyor.

Çatılardan toplanan yağmur sularının depolanması, park ve bahçelerde kullanılması, tarım alanlarına yönlendirilmesi artık “iyi fikir” değil, hayati bir mesele.

Çünkü su, sadece musluktan akan bir konfor değil.

Su yoksa tarım yok.

Tarım yoksa gıda yok.

Gıda yoksa hayat yok.

Bursa’nın kapısını çalan susuzluk bir uyarıydı çünkü…