Bir kez olsun yanıltsa!..

Senaryo değişmedi.

TÜİK verileri 2024’ten 2025’e geçerken hangi mantıkla şekillendiyse, 2025’ten 2026’ya geçerken de aynı yoldan ilerledi.

Hikâye aynı.

Ekonomi sahnesinde dekor değişiyor gibi yapılıyor, perde açılıyor, ışıklar yanıyor; fakat oyuncular da replikler de hiç değişmiyor.

Her yılın sonuna doğru aynı tabloyla karşılaşıyoruz.

Enflasyon kasım ayında frene basıyor, aralıkta bu fren biraz daha sıkı hale geliyor.

Böylece emekli ve memur zamlarını belirleyen altı aylık enflasyon “makul”, “kontrollü” bir görüntüye bürünüyor.

Sonra…

Zam oranları açıklanıyor, kamuoyuna “denge” mesajları veriliyor.

Derken takvim yaprağı değişiyor.

Yeni yılın daha ilk ayında, o fren bir anda patlıyor.

Ocak enflasyonu, biriken her şeyin hesabını tek kalemde keser gibi sahneye çıkıyor.

Aralık 2025’te aylık enflasyon yüzde 0,89’ken, yeni yılın ilk ayında birden yüzde 4,84’lere fırlıyor.

Bu ne demek?

Asgari ücretin 1359 lira erimesi demek.

Bu ne demek?

En düşük emekli aylığının 968 lira erimesi demek.

Bu ne demek?

Memurun, işçinin, beyaz yakalının, mavi yakalının; kısacası sabit gelirlinin “zam aldım” diye sevindiği oranın daha Şubat gelmeden anlamını yitirmesi demek.

Yani zamlar kâğıt üzerinde duruyor, ama hayatın içinde yaşamıyor.

Burada asıl mesele enflasyonun yüksekliği kadar zamanlaması.

Enflasyon yılın son iki ayında kontrollü, yılın ilk ayında serbest.

Bu tesadüf mü?

Yoksa yıllardır alıştığımız bir refleks mi?

Bir başka değişmeyen şey de algı yönetimi.

Yüzdelik artışlar konuşuluyor, ama reel kayıplar sessizce geçiştiriliyor.

Oysa vatandaş yüzdelik hesap yapmıyor.

Vatandaş ay sonunu hesaplıyor.

“Geçen ay aldığım maaşla bu ay neyi alamıyorum” sorusu, tüm ekonomik raporların önüne geçiyor.

Sorun sadece alım gücü kaybı değil.

Sorun, alışkanlık haline gelmiş bir döngü.

Her yıl aynı takvim, aynı yöntem, aynı sonuç.

Değişmeyen senaryonun bedelini de hep aynı kesimler ödüyor.