İyi haber şaşırtıcı hale geldi

Her sabah aynı telaşla uyanıyoruz artık…

Telefon ekranına düşen ilk bildirimle birlikte dünyanın ağırlığı omuzlarımıza çöküyor.

Bir kadın daha öldürülmüş…

Bir çocuk daha istismar edilmiş…

Bir komşu tartışması cinayetle bitmiş…

Bir arazi kavgası kan dökmüş…

Sonra ekonomi giriyor sıraya…

Akaryakıta zam…

Markette yeni fiyatlar…

Ev kiraları…

Geçim derdi…

Tam bunları düşünürken gözümüz sınırların ötesine kayıyor.

İran, Irak, Suriye, Lübnan, Ukrayna…

Bitmeyen savaşlar, yükselen gerilimler, liderlerin tehdit dolu açıklamaları…

Bir tarafta küresel ısınma, diğer tarafta işsizlik.

Bir yanda göç dalgaları, diğer yanda toplumların giderek büyüyen huzursuzluğu…

Dünyanın dört bir yanından gelen haberler, insanın ruhunu yoruyor.

Öyle ki bazen yalnızca haberleri okumak bile insanı tükenmiş hissettirebiliyor.

Çünkü artık kötü haber sıradanlaştı.

İyi haber ise neredeyse şaşırtıcı hale geldi.

İnsan bazen soruyor:

“Bu kadar karanlığın içinde hâlâ nasıl umutlu kalabiliyoruz?”

Belki de insanın en güçlü yanı burada saklı.

Çünkü bütün bu karamsarlığın içinde yine de sabah kahvesini hazırlayan insanlar var.

Çocuğunu okula götüren anneler, dükkânını açan esnaf, toprağı süren çiftçi, otobüse yetişmeye çalışan gençler…

Hayat, bütün ağırlığına rağmen devam ediyor.

İnsanlık tarihine baktığımızda da aslında hep böyle olmuş.

Savaşların, krizlerin, salgınların, yoklukların içinden geçilmiş ama insanlar yine bir pencere açıp güneşe bakmayı başarmış.

Belki umut dediğimiz şey büyük cümlelerden oluşmuyor artık.

Belki umut; akşam eve sağ salim dönebilmekte,

Bir dost sesi duymakta,

Bir çocuğun gülüşünde,

Bir ağacın gölgesinde,

Bir bardak çayda saklı…

Kolay değil elbette.

Böyle bir dünyada geleceğe güvenle bakabilmek.

Ama insan garip bir varlık…

Nefes aldığı sürece vazgeçmiyor.

Bunlardan gelir geçer.

Kötüler, benciller, benmerkezciler hiçbir zaman insanlığın içindeki o küçücük ışığı söndüremedi.

Bundan sonra da söndüremez.