Neyi kaybettiğimizi hatırlatan bir gün!

Doğduğunuz zaman bir şehrin hafızasıyla buluşma anının ilk adımıdır.

Oturduğunuz mahalle…

Oturduğunuz sokak…

Birçok batı şehri gibi göçlerle kimliğini yeniden inşa etmek zorunda kalan kentler arasında yer alıyor Bursa da…

Anadolu'dan gelen her göç, bu kimliğine eklenen her bir halka olarak farklı kültürleri de taşır geldiği mahalleye, sokağa...

Gerçi şehirler büyüdükçe mahalle kültürüne tuğla olan farklı kimlikler de bir süre sonra yok olup gidiyor.

Çünkü ikinci, üçüncü kuşakların doğduğu tarihler arasındaki teknolojik gelişmeler de birçok şeyi değiştiren en önemli faktörlerden birisi haline geldi.

Dün birçok yerde Hıdırellez Şenlikleri vardı.

6 Mayıs geldiğinde Bursa büyükşehir statüsüne geçmeden bugün “mahalle” diye andığımız ama bir zamanlar köy olan yerleşimlerinde Hıdırellez şenlikleri ön plandaydı.

Eskiden köy hayatı, doğayla kurulan doğrudan ilişkinin ta kendisiydi.

Mevsimler sadece hava durumunu değil, yaşamın ritmini belirlerdi.

Kışın ağırlığı, baharın gelişiyle birlikte yerini umuda bırakırdı.

Hıdırellez ise bu dönüşümün sembolüydü.

Toprağın uyanışı, bereketin habercisi, dileklerin gökyüzüne bırakıldığı bir eşikti adeta.

Bugün şehirleşmenin hızla dönüştürdüğü Bursa’da bile bu geleneğin özellikle eski köy mahallelerinde daha güçlü yaşatılması buna dayanıyor.

Çünkü oralarda Hıdırellez, sadece bir “kutlama günü” değil; geçmişle kurulan bağın, kültürel sürekliliğin ve birlikte olmanın en sade ama en güçlü ifadesi.

Ateşler yakılır, üzerinden atlanır…

Bu sadece bir ritüel değil, aynı zamanda bir arınma isteğidir.

Kötülüklerden, hastalıklardan, ağırlıklardan kurtulma niyetiyle yapılan sembolik bir geçiştir.

Kadınların hazırladığı yemekler, komşularla paylaşılan sofralar, çocukların neşesi…

Hepsi bir araya geldiğinde ortaya çıkan şey, aslında bir toplumsal dayanışma fotoğrafıdır.

Hıdırellez’i bu kadar güçlü kılan şey tam olarak budur belki de…

İnsanların hâlâ umut etmeye devam etmesi…

Modern hayatın hızında çoğu gelenek ya unutuluyor ya da yüzeyselleşiyor.

Ancak Bursa’nın o eski köy mahallelerinde Hıdırellez, hâlâ samimi, hâlâ içten, hâlâ “gerçek”.

Betonlaşan şehirde doğaya, geçmişe ve birbirimize tutunmanın bir yolu gibi…

6 Mayıs bu yüzden sadece bir tarih değil.

Bir hatırlatma…

Nereden geldiğimizi, nasıl yaşadığımızı ve aslında neyi kaybetmek üzere olduğumuzu hatırlatan bir gün.