O dere de, o taş da, o meydan da bizim

Güneş, Gökdere’nin üzerinde…

Su pırıl pırıl; doğa, kendine yakışanı yapıyor.

Ama kıyıya biraz daha yaklaştığınızda o ışıltının içinde bir şey göze batıyor.

Buruşturulmuş bir sigara paketi.

Güzel olanın ortasında, bize ait olmayan bir çirkinlik.

Gökdere Meydanı civarında çekilmiş bu görüntü, aslında sadece bir an değil; bir alışkanlığın, bir umursamazlığın fotoğrafı.

“Neden kirletiyoruz?” sorusu kulağa basit geliyor.

Ama cevabı, ne yazık ki basit değil.

Bu bir bilgi eksikliği değil, bu bir davranış bozukluğu.

Hiç kimse elindeki çöpü doğaya atarken “Ben burayı mahvedeyim” diye düşünmez.

Sorun da bu zaten.

Düşünmemek.

Bir saniyelik kolaylık, yıllarca sürecek bir kirliliğe dönüşüyor.

O sigara paketi, belki bir dakikada yere atıldı.

Doğada yok olması onlarca yıl sürecek.

Neden atıyoruz?

Birçok neden alt alta yazılabilir.

En iyimser olanı, bir şey olmaz düşüncesi.

Çünkü “zaten kirli” diyoruz.

Çünkü “ben atmasam da başkası atacak” diye kendimizi rahatlatıyoruz.

Oysa her çöp, bir öncekinin bahanesi oluyor.

Kirlilik bulaşıcıdır; keşke temizlik çok daha fazla bulaşıcı olsaydı.

Bir gerçek daha var:

Sahiplenmemek.

Kamusal alanları “bizim” görmüyoruz.

Evimizin salonuna asla atmayacağımız çöpü, sokağa atabiliyoruz.

Çünkü orası bize ait değilmiş gibi hissediyoruz.

Büyük bir yanılgı bu.

O dere de, o taş da, o meydan da bizim.

Kirlettiğimiz her yer, aslında yaşadığımız hayatın bir parçası.

Şöyle mi sorsak soruyu:

“Neden kirletiyoruz?” yerine “Neden sahip çıkmıyoruz?”

Çünkü mesele çöp değil, bilinç.

Mesele temizlik değil, sorumluluk.

Bir sigara paketi küçük görünebilir.

Ama o küçük hareket, büyük bir zihniyetin yansımasıdır.

Değişim esasında küçük bir hareketle başlar.

Belki bir gün, o suyun kenarında sadece güneşin yansımasını görürüz.

İnsan izini değil.