Sahillerin sessizliğini kim çaldı?

1960’lardan kalma bir fotoğraf…

Eskilerin Burgaz dediği, bugünün Güzelyalı’sından bir kare…

Deniz daha görünür, sahil daha nefes alır halde.

Evler kıyıyı henüz kuşatmamış.

İnsanla doğa arasında bugünkü kadar sert bir mücadele yok.

Fotoğrafa bakınca sadece bir sahil değil, bir yaşam biçimi görülüyor.

Aradan 66 yıl geçmiş.

Fotoğraftaki manzaraya bakıp bugünü düşünün.

Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada Güzelyalı sahiliyle ilgili şikâyetler dikkat çekiyordu.

İnsanlar denizin kıyısına biraz huzur bulmak, biraz nefes almak için geliyor; karşılarında ise kamusal alanı kendi özel eğlence mekânına çevirmiş kişiler buluyor.

Yüksek sesli müzikler, çevreyi umursamayan davranışlar, herkesin ortak kullanımındaki alanları birkaç kişinin egemenliğine bırakıyor.

Sorun sadece müzik değil.

Sorun, birlikte yaşama kültürünün giderek aşınması.

Sorun, kentlerin plansız büyümesiyle birlikte insanların nefes alabilecekleri alanların azalması.

Bir zamanlar geniş ufukların, sessiz kıyıların ve deniz sesinin hâkim olduğu Burgaz sahili, bugün beton blokların arasına sıkışmış durumda.

İnsanlar artık denize gitmiyor; betonun içinden denizi görmeye çalışıyor.

Kent büyüdü ama yaşam kalitesi aynı ölçüde büyümedi.

Nüfus arttı ama kamusal alan kültürü gelişmedi.

Binalar yükseldi ama insanların birbirine saygısı aynı oranda yükselmedi.

Aslında Güzelyalı sahilindeki tartışma bir müzik meselesi değil; Bursa’nın ve Türkiye’nin birçok kentinde yaşanan plansız kentleşmenin küçük bir fotoğrafı.

Çünkü şehirler yalnızca yollarla, binalarla, meydanlarla kurulmaz.

Şehirler sessizliğe gösterilen saygıyla…

Yanındaki insanın hakkını gözetme kültürüyle gelişir.

Bir bankta oturan yaşlıyı, çocuğunu gezdiren aileyi, denizi seyretmek isteyen insanı düşünme inceliğiyle yaşanır olur.

Bugün Burgaz’ın kaybettiği şey yalnızca eski manzarası değil…

Kaybettiği şey biraz da o dinginlik.

1960’lardaki fotoğraf bize aslında şu soruyu soruyor:

Denizi hâlâ görüyoruz ama denizin verdiği huzuru hissedebiliyor muyuz?