Siyasette kapı her zaman açılabilir

Başbakan yardımcılığı, TBMM Başkanlığı gibi sıfatları bulunan Bursa eski Milletvekili Bülent Arınç hatırlattı.

Ak Parti'nin kuruluş ve yükseliş döneminde kapılar transfere kapalıydı.

Sadakat, süreklilik ve siyasi çizgi, partinin temel prensibiydi.

Partisinden istifa edip başka partiye geçenler bu nedenle hoş karşılanmazdı.

TBMM eski Başkanı Ak Partili Bülent Arınç’ın hatırlatması, sadece bir nostalji değil; aynı zamanda bir muhasebe çağrısı.

Aradan geçen yıllar, bu siyasi refleksi kökten değiştirdi.

Bugün Ak Parti, kendi tercihleriyle hayata geçirdiği Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi içinde; MHP’ye, BBP’ye, DSP’ye, hatta HÜDAPAR’a bağımlı bir denge siyasetine sıkışmış durumda.

Bu bir ittifak meselesi olmaktan çıktı; siyasal zorunluluğa dönüştü.

Son yerel seçimlerde yaşanan tablo ise bu zorunluluğu daha görünür kıldı.

Kaybedilen büyükşehirler, elden çıkan belediyeler, sadece sandıkta bir gerilemeyi değil; parti içi dengelerde de ciddi bir sarsıntıyı beraberinde getirdi.

Ak Parti’nin uzun süre alışık olmadığı bir duygu ortaya çıktı:

Güç kaybı.

Elbette güç kaybı, siyasi hafızayı zayıflatır.

Bugün gelinen noktada, dün en ağır eleştirileri yönelten belediye başkanları, fikir uyuşmazlıkları, siyasi savrulmalar ve sert polemiklere rağmen, partilerinden istifa ettirilip “alımlı törenlerle” Ak Parti’ye kabul ediliyor.

Bu sahneler, parti yönetimi açısından bir “genişleme” ve “toparlanma” hamlesi olarak sunulmak isteniyor.

Ancak parti içindeki bu kabul, seçmende aynı karşılığı buluyor mu?

Anketler, bu durumun sorunlu olduğunu ortaya koyuyor.

Yani, seçmen; siyasetteki zorlayarak oluşturulan manevraları görüyor ama bunu içselleştirmiyor.

Dün “hain”, “yanlış yolda”, “karşı cephede” denilen isimlerin bugün alkışlarla karşılanması, tabanda heyecandan çok bir yabancılaşma üretiyor.

Çünkü seçmen, tutarlılık arıyor.

İlke değişimini değil, ilkesizliği sorguluyor.

Bülent Arınç’ın işareti de burada öne çıkıyor.

Sorun transferler değil; bu transferlerin neyi temsil ettiği.

Siyasette kapı her zaman açılabilir.

Ama açılma gerekçesi ikna edici değilse, içeri girenlerin sayısı artar ama içeride kalan inanç örselenir.

Seçmen de bunu algılar, sorgulamaya başlar.

Buna da, “Dimyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan olmak” denir.