Toprağın hafızası siliniyor!

Yüzde 2, 3 değil.

Kar var.

Yağmur var.

Bursa’da barajlar dolmuyor.

Nüfus 3,5 milyon olmuş.

Belki daha fazla.

Doğancı Barajı ile aynı kaynaktan beslenen Nilüfer Barajı yapılırken, Bursa asla susuz kalmaz deniliyordu ama o zamanlar Bursa’nın nüfusu ne kadardı?

2 milyon civarındaydı.

Bugün 3,5 milyon.

Bu göçü yaratan sanayileşmeyi de göz ardı etmemek gerekiyor.

Sanayi de su kullanıyor.

Doğancı ve Nilüfer varken yapımı başlayan Çınarcık Barajı’yla su cenneti Bursa’nın küresel ısınmanın da etkisiyle geldiği nokta:

İki büyük barajında su seviyesi yüzde 2’lerde, yeraltı suları 10 metreden 250 metreye kaçmış.

Bursa’nın nüfusu bu hızla artmaya devam ederse durum daha da kötüleşir.

Uludağ gibi su deposu bir dağ, ormanları ve doğal yapısıyla baş başa bırakılacağına, her geçen yıl biraz daha yapılaşmaya, turizme ve insan baskısına açılıyor.

Kaynaklar kuruyor, dereler zayıflıyor, kar artık eskisi gibi kar değil.

Yağıyor ama tutmuyor; toprağa işlemeden akıp gidiyor.

Sorun sadece barajlarda değil.

Sorun, Bursa’nın suyu sınırsız sanmasıydı.

Yıllarca “bir şey olmaz” denildi.

Yeni baraj yapılır, yeni kuyu açılır, mesele çözülür zannedildi.

Oysa iklim değişti, nüfus arttı, sanayi büyüdü ama su aynı kaldı.

Hatta azaldı.

Yeraltı sularının 10 metreden 250 metreye kaçması bir istatistik değil, bir alarmdır.

Toprağın hafızası siliniyor.

Bugün açılan kuyular yarın tuzlu, çamurlu, kullanılamaz hale gelecek.

O gün geldiğinde baraj da, kuyu da çare olmayacak.

Bursa artık su zengini bir şehir değil.

Su yönetimi yapılmadığı sürece de olmayacak.

Göç durmaz, sanayi suyu verimsiz kullanmaya devam eder, tarım planlanmazsa bu tablo ağırlaşır.

Bursa barajları çözüm olmaktan uzaklaşır, dert olur.